استن لورل

شوخ طبعی استن لورل حتی در وصیت نامه!

شوخ طبعی استن لورل تا آخرین لحظه زندگی! + عکس

استن لورل تا آخرین لحظه زندگی شوخ بود، تا جایی که در وصیت‌نامه‌اش نوشت: اگر کسی در مراسم تشییع جنازه من گریه کند، دیگر با او حرف نخواهم زد! امضا: استن لورل!

مجله اینترنتی پارسی گو: فکر کردن به این که استن لورل هشت سال را بدون دوست و همکار و یار غارش، اولیور هاردی زندگی کرده باشد، سخت و دردناک است و این وضعیت هیچ نسبتی با آن فضای شاد و کمیکی ندارد که آنها در طول سال‌ها برای ما تصویر کرده‌اند. تلخی و دشواری همه این لحظات زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم این دو بیش از ۳۰ سال را با هم سر کرده‌اند. پس می‌توان کمی حال و روز خراب لورل را در فقدان دوستش هاردی تصور کرد.

هاردی و لورل احتمالا می‌توانستند بیش از آنچه عمر کردند، به زندگی ادامه دهند. مرگ در ۶۵ سالگی، رفتن زودهنگام و غیرمنتظره‌ای برای هاردی محسوب می‌شود، البته اگر می‌دانستیم که او و لورل بشدت سیگاری بودند، شاید این مرگ با آن وضعیت جسمانی (چاقی هاردی) چندان هم عجیب و ناگهانی نبود.

استن لورل و هاردی

اولین شوک به رفاقت آنها در می‌ سال ۱۹۵۴ وارد می‌شود و آن، زمانی است که هاردی دچار حمله قلبی خفیف می‌شود. اگرچه این اتفاق باعث شد هاردی بیشتر مراقب خودش باشد و استن لورل هم بیشتر از قبل اخبار سلامت او را دنبال کند، اما دو سال بعد هاردی یک سکته شدید مغزی می‌کند و زمینگیر می‌شود. سال بعد دو سکته مغزی دیگر از راه می‌رسد، هاردی به کما می‌رود و تمام. بیماری و خانه‌نشینی هاردی، اثر مخربش را روی جسم و روحیه استن لورل هم گذاشت، آنقدر که لورل به قدری حالش بد بود که حتی نتوانست در مراسم تشییع جنازه رفیق نازنینش شرکت کند، اما هیچ کدام از این درد و رنج‌ها باعث نشد او شوخی و شوخ طبعی‌اش را دست‌کم در انظار از دست بدهد.

وقتی از استن لورل پرسیدند چرا به مراسم خاکسپاری بهترین دوستش نیامده، جواب داد: بچه (اشاره به لقب هاردی در دوران کودکی) می‌فهمه. او حتی این شوخ‌طبعی را حوالی مرگ خودش در ۷۴ سالگی هم داشت و در وصیت‌نامه‌اش نوشت: اگر کسی در مراسم تشییع جنازه من گریه کند، دیگر با او حرف نخواهم زد!

این مطلب به شما پیشنهاد می شود!

شوخ طبعی؛ سلاح برخورد با آدم‌های مشکل دار!

شوخ طبعی؛ سلاح برخورد با آدم‌های مشکل دار!

آیا تا به حال متوجه شده‌اید افرادی که ساعات متمادی با عجله زیاد کار می‌کنند، غالباً بعد از کار نیاز دارند که بنشینند و درباره هر چیز و همه چیز لطیفه‌های ابلهانه تعریف کنند؟

و این شاید رمز و راز موفقیت و محبوبیت لورل و هاردی در سینمای کمدی و خنده باشد؛ این که در بدترین و تلخ‌ترین شرایط، شوخ‌طبعی و خنده را برای ایجاد امید و نشاط مردم از دست ندهی. لورل که ۱۸۹۰ در چنین روزی به دنیا آمد و دوستش هاردی و دیگر استادان کمدی، همیشه همین طور بودند و وقتی روی صحنه یا جلوی دوربین فیلمبرداری می‌رفتند، برای رسالت مهمشان که همان نشر شادی بود، صورتک خنده را جایگزین آن صورتک غم و گریه ـ به خاطر مشکلات و گرفتاری‌ها و نـاراحـتی‌هـای شخصی مثل هر انسان دیگری ـ می‌کردند و مهیای خنداندن جهان می‌شدند، گویی که از هفت دولت غم و غصه آزادند.

گردآوری و تنظیم: پارسی گو
منبع: یادداشت علی رستگار. روزنامه جام جم

به اشتراک بذار:
۲۱, دی ۱۳۹۷

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.